Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem;
Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.
Biri ecdadıma saldırdımı, hatta boğarım! ...
-Boğamazsın ki!
-Hiç olmazsa yanımdan kovarım.
Üçbuçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam;
Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam.
Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale;
Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale!
Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?
Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum!
Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim,
Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim!
Adam aldırmada geç git! , diyemem aldırırım.
Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım!
Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu... (Mehmet Aktif Ersoy)
***
İspanya Arjantin arasındaki dünya kupası final maçı sıradan bir futbol müsabakasından farklı bir anlama bürünmüştü dün gece.
Bazen bir kupa, sadece ayaklarla değil; yürekle, vicdanla ve ahlakla kazanılır.
İspanya’nın Dünya Kupası zaferini izlerken aklıma ilk gelen şey futbol olmadı. Gözüm kupaya bakarken gönlüm insanlığın ortak vicdanını düşündü. Çünkü bazı başarılar, skor tabelasına sığmaz. Bazı zaferler, milyonların kalbine yazılır.
Biz İspanya’yı sadece güzel futbol oynadığı için sevmedik.
Zulmün yanında saf tutmadığı için sevdik.
Mazlumun gözyaşını görebildiği için sevdik.
Filistin’de çocuklar öldürülürken suskun kalmayan, vicdanını siyasetin ve menfaatin önüne koyabilen insanların varlığını gördüğümüz için sevdik.
Bugün dünyanın en büyük imtihanlarından biri budur. Gücün yanında mı duracağız, yoksa hakkın yanında mı?
Kur’an-ı Kerim, bu konuda müminlere açık bir ölçü koyar:
“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa olan kininiz sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adaletli olun; bu, takvaya daha yakındır.” (el-Mâide, 5/8).
İslam, kimliklere göre değil; hak ve adalete göre tavır almayı öğretir. Mazlumun dini, ırkı ve coğrafyası sorulmaz. Mazlum, Allah’ın emanetidir.
Ne yazık ki çağımız, sessiz kalmanın normalleştiği bir çağdır. Güçlüye itiraz etmenin bedeli vardır. İşte tam da bu yüzden vicdan sahibi insanların sesi daha kıymetlidir.
Aliya İzzetbegoviç’in şu sözü bugün hâlâ bütün insanlığa yol göstermektedir:
“Her şey bittiğinde hatırlayacağımız şey, düşmanlarımızın sözleri değil; dostlarımızın sessizliği olacaktır.”
Filistin meselesi yalnızca bir coğrafyanın değil, insanlığın vicdan imtihanıdır. Zulüm karşısında susanlar, zalimin suçuna ortak olmasalar bile mazlumun yalnızlığını büyütürler.
İspanya’nın Türkiye’ye ve Türk milletine karşı yıllardır sergilediği samimi yaklaşım da gönüllerimizde ayrı bir yer edinmesini sağlamıştır. Milletler arasındaki gerçek dostluk, çıkar hesaplarından değil; ortak insanlık değerlerinden beslenir.
Bu yüzden bugün gönülden şu cümleyi kurabiliyoruz:
“Yaşa İspanya… Kupayı sadece yeteneğinle değil; vicdanınla, cesaretinle ve asil duruşunla da hak ettin.”
Fakat burada durup daha büyük bir hakikati de hatırlamak gerekir.
Hayat bize her zaman gördüğümüz kadarını göstermez.
Çinli bilge Lao Tzu’nun meşhur “Beyaz At” kıssası tam da bunu anlatır. At kaybolur; herkes felaket der. At geri döner, yanında on iki vahşi at getirir; bu kez herkes büyük nimet der. Oğlu attan düşüp ayağını kırar; yine felaket denilir. Ardından savaş çıkar ve köyün bütün gençleri cepheye giderken kırık bacaklı oğul evde kalır. O zaman aynı insanlar bu defa bunun büyük bir lütuf olduğunu söylerler.
Bilge adam ise her defasında aynı cümleyi tekrar eder:
“Acele hüküm vermeyin. Hikâyenin tamamını henüz bilmiyorsunuz.”
Aslında bu hikmet, Kur’an’ın asırlar önce öğrettiği hakikatin farklı bir ifadesidir.
“Olur ki hoşlanmadığınız bir şey sizin için hayırlıdır; sevdiğiniz bir şey de sizin için şer olabilir. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (el-Bakara, 2/216).
Bugün sadece futbol için değil, hayatın tamamı için bu ilahi ölçüye ne kadar muhtacız.
Bir kaybı mutlak felaket sanıyoruz.
Bir kazancı kesin başarı zannediyoruz.
Oysa Allah Teâlâ bazen kaybettiklerimizle bizi korur, bazen kazandıklarımızla bizi imtihan eder.
Tasavvuf büyükleri bu yüzden “Rızayı ilahîye teslim olan, hadiselerin görünen yüzüne aldanmaz.” demişlerdir.
Dünya kupaları da böyledir.
Siyasi zaferler de…
Ekonomik başarılar da…
Hayatın iniş çıkışları da…
Hepsi zamanın içinde gerçek anlamını bulur.
Bugün sevinenlerle üzülenlere dikkat edin.
Mazlum coğrafyaların duaları hangi tarafta?
Zulmü alkışlayanların hayal kırıklığı hangi tarafta?
Bazen tek bir fotoğraf, sayfalar dolusu analizden daha çok şey söyler.
Ama yine de mümin, fotoğrafın tamamını gördüğünü iddia etmez. Çünkü bilir ki mutlak hüküm yalnız Allah’ındır.
Bizim vazifemiz kupalara göre saf değiştirmek değildir.
Bizim vazifemiz hakikatin yanında durmaktır.
Bizim vazifemiz mazlumun duasında yer almaktır.
Kupalar paslanır.
Madalya vitrinlerde unutulur.
Şampiyonluklar yeni şampiyonlarla gölgelenir.
Fakat adalet uğruna gösterilen cesaret, insanlığın ortak hafızasında yaşamaya devam eder.
Çünkü tarih, kazananları yazar.
Vicdan ise hakkın yanında duranları asla unutmaz.
Selam ve dua ile…
Mehmet Tevfik Yücesoy
20.07.2026/ İstanbul
