14 Şubat Sevgililer Günü kutlu olsun” mu demeli, yoksa bir durup düşünmeli mi?

Ey sevgili dostum, ey kardeşim…
Gel, bugün seninle bu güne bir göz atalım. Nedir bunun mahiyeti, nedir keyfiyeti? Hangi duygunun üzerine bina edilmiştir? Sonra dönelim gözbebeğimiz olan Kur’ân-ı Kerîm’e bakalım… Kulak verelim Fahr-i Kâinat Efendimiz’e, Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem’e…

Kur’ân bizzat sevgidir. O, Rahmân’ın kelâmıdır. Rahmetle inmiş, merhametle konuşmuş, muhabbetle insanı kuşatmıştır. Peygamber Efendimiz ise yaşayan sevgidir; aşktır, şefkattir, merhamettir. Âlemlere rahmet olarak gönderilen bir Nebî’nin ümmeti olarak bizim sevgimiz, günübirlik bir heyecan değil; hayatın ta kendisidir.

Allah Teâlâ’nın isimlerine bakınız: Rahmân, Rahîm, Vedûd… İsimlerinin büyük çoğunluğu sevgi, merhamet ve muhabbet üzerine kuruludur. Varlığın özü sevgidir. Çünkü yaratılışın mayasında cemal vardır, kemal vardır; kemal ve cemal ise sevilir. İnsan, güzeli sever. Güzel olan ise hakikatte O’ndan bir tecellîdir.

Bugün sorulan soru şudur:
“Sevgililer Günü’nde kişinin hanımına hediye almasının bir sakıncası var mıdır?”

Hediyeleşmek sünnettir. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.), “Hediyeleşiniz, aranızdaki muhabbet artsın” buyurmuştur. Sevdiğini söylemek, sevgiyi izhar etmek de güzeldir. Fakat sevgi bir takvime sığdırılabilir mi? Bir kalbe yılda bir gün hatırlatılan muhabbet, ne kadar derindir?

Kültür, dinin ete kemiğe bürünmüş hâlidir. Bayramlar, özel günler, merasimler bir inancın sembolleridir. Sevgili Peygamberimiz Medine’ye hicret ettiğinde orada kutlanan iki bayramı kaldırmış, yerine Ramazan ve Kurban Bayramlarını ihdas etmiştir. Çünkü bayram bir kimliğin ifadesidir; kimliğin korunması ise dinin muhafazasıdır.

Öte yandan, bir Müslüman eşine çiçek alıyorsa, kalbini hoş etmek için bir hediye veriyorsa, bunu bir yabancıya benzeme niyeti olmadan yapıyorsa, bunda bir mahzur yoktur. Mühim olan niyettir; asıl olan istikamettir. Sevgi helâl dairede güzeldir. Nikâh ile kemale erer, aile ile bereketlenir.

Sevgi yalnızca iki kalp arasında dolaşan romantik bir his değildir. Sevgi; annenin evladına şefkati, dostun dostuna sadakati, ümmetin ümmete merhametidir. Sevgi; kin yerine affı, öfke yerine sükûneti, bencillik yerine fedakârlığı koymaktır.

Bugün dünya şiddetle, nefretle, savaşla sarsılırken; bizim ihtiyacımız olan şey “sevgili günü” değil, “sevgi günü”dür. Sadece iki kişi arasında değil; bütün mahlûkatı kuşatan bir sevgi…

Sevgi Allah’tan başlar, bütün varlıkta tecellî eder ve yine O’na döner. O hâlde sevgi bir güne değil, bir ömre yayılmalıdır. Eşimize bugün çiçek alıyorsak, yarın da gönül alabilmeliyiz. Bugün bir söz söylüyorsak, yarın o sözü yaşayabilmeliyiz.

14 Şubat’ın tarihine bakıldığında, Roma pagan ritüellerinden başlayıp Rahip Valentine’e uzanan bir geçmişi olduğu anlatılır. Kültürler birbirinden etkilenir; zamanla semboller değişir, anlamlar dönüşür. Fakat bir Müslüman için ölçü nettir: Sevgi helâl dairede güzeldir; fıtrata uygunsa kıymetlidir; Allah rızasına uygunsa değerlidir.

Bizim medeniyetimizde aşk, çirkinliği meşrulaştıran bir araç değildir. Aşk, insanı arındıran bir ateştir. Sevgi, nikâh ile taçlanır. Aile, sevginin en sağlam evidir. Aşkı sokağa değil, yuvaya yakıştırır bizim kültürümüz.

Ey sevgili dostum, ey kardeşim…

Seviyorsan söyle. Seviyorsan göster. Ama bunu yalnızca bir günle sınırlandırma. Sevgini takvim yapraklarına hapsetme. Kalbini bir kampanya gününe indirgeme.

14 Şubat’ta eşine bir çiçek alman güzeldir. Ama asıl güzel olan; kırıldığında gönlünü almandır. Yorulduğunda elinden tutmandır. Hastalandığında başucunda beklemendir. Ömrü birlikte yaşama niyetini diri tutmandır.

Sevgi bir güne sığmaz.
Sevgi bir ömre yayılır.

Kutlu olsun mu?
Eğer o gün sevginin, sadakatin, nikâhın, merhametin hatırlanmasına vesile oluyorsa…
Eğer kalpleri Allah’a yaklaştırıyorsa…
Eğer aileyi güçlendiriyorsa…

O zaman gün değil, sevgi kutludur.

Ve sevgi, bizde her gündür.

Selam sevgi ve muhabbetle….

M. Tevfik Yücesoy

14 Şubat 2026-İstanbul