Allah Neyi Sever, Neyi Sevmez?

İnsan, sevdiğine benzemek ister. Sevdiğinin razı olduğu yolda yürümek, onun hoşnutluğunu kazanmak ister. Peki biz, bizi yoktan var eden, her nefesimizi lütfuyla bağışlayan Rabbimizin neyi sevdiğini, neyi sevmediğini ne kadar düşünüyoruz?

Allah tevazuyu sever; çünkü tevazu hakikatin kapısını aralar. Toprak gibi mütevazı olan, üzerinde bin çiçek yetiştirir. Kibir ise insanı içten içe çürüten görünmez bir ateştir. Kibirlenen, aslında kendi acziyetini unutan kimsedir. Oysa insan, bir damla sudan yaratıldığını hatırladığında başını eğmesini bilir. Allah kibri sevmez; çünkü kibir, kulun haddini aşmasıdır.

Allah cömertliği sever; çünkü O, Kerîm’dir. Veren el, aslında alan elden daha zengindir. Paylaşmak, kalbi genişletir; pintilik ise ruhu daraltır. Cimrilik, insanı eşyaya kul eder. Cömertlik ise insanı Rabbine yaklaştırır. Allah pintiliği sevmez; çünkü O, kulunun rızkını paylaşarak çoğaltmasını ister.

Allah merhameti sever; çünkü O, Rahmân’dır, Rahîm’dir. Merhamet, kalbin yumuşaklığıdır; gözün yaşa, elin yardıma, dilin duaya meyletmesidir. Zulüm ise karanlıktır. Zulüm, hem mazlumu hem zalimi yaralar. Allah zulmü sevmez; çünkü zulüm, ilahî dengeyi bozar.

Allah adaleti sever; çünkü adalet göklerin ve yerin direğidir. Bir toplum adaletle ayakta kalır. Haksızlık ise güveni yıkar, kalpleri birbirine düşman eder. Allah adaletsizliği sevmez; çünkü adalet, O’nun isimlerinden bir tecellidir.

Allah temizliği sever. Temizlik sadece bedenin değil, kalbin de arınmasıdır. Kötü niyetlerden, hasetten, kinden, riyadan arınmak… Kir ise sadece görünen lekeler değildir; kalpte biriken karanlıklardır. Allah kiri, kirliliği sevmez; çünkü O, pak olanı sever.

Ve Allah kâinatı sevgiyle kuşatmıştır. Güneş doğarken kimseye ayrım yapmaz. Yağmur yağarken toprağı ayırt etmez. Sevgi, yaratılışın mayasıdır. Gazapla, öfkeyle, kinle dünyaya yaklaşanlar; aslında bu ilahî ahenge yabancılaşırlar. Allah kâinata gazapla yaklaşanları sevmez; çünkü O’nun rahmeti gazabını kuşatmıştır.

O hâlde bize düşen; sevdiklerimizi değil, Allah’ın sevdiklerini sevmektir. Kibri değil tevazuyu, pintiliği değil cömertliği, zulmü değil merhameti, haksızlığı değil adaleti, kiri değil temizliği seçmektir. Çünkü insan, Rabbine hakkıyla kul  olduğu kadar insandır.
***

Dua

Ey kalpleri evirip çeviren Rabbimiz…
Bize tevazunun serinliğini ver, kibir ateşinden koru.
Ellerimizi cömertliğe, gönüllerimizi merhamete alıştır.
Bizi adaletle doğrult, haksızlığa meylettirme.
Kalbimizi arındır; içimizi dışımızdan daha temiz eyle.

Ey Rahmân…
Kâinatı sevgiyle kuşatan rahmetinden bir damla da bize nasip et.
Gazapla değil, şefkatle bakmayı öğret bize.
Zulme değil, mazluma yakın eyle bizi.

Ve son nefesimizde
Seni seven, Senin sevdiklerini seven kullarından olarak
Huzuruna varmayı nasip eyle.

Âmin. 🤲

Selam ve dua ile

Şubat-2026 İstanbul

M. Tevfik Yücesoy