Belene: Ölüm tarlası!-Tarık Sezai Karatepe

Kamyonlara tıkış tıkış doldurulan ilk kafile, zifiri karanlığı yırtan vahşi
doğadan gelen sesler eşliğinde Belene'ye ulaşmıştı.
Günlerce aç susuz bitab kalmış, kımıldamadan duran, elleri ayakları
bağlı mahkumlar, kasadan itilerek iki metreden aşağı yuvarlandı.
Tortop olmuştu, her biri. Omuzlarının ve dizlerinin dayanılmaz acısına
aldırmadan ayağa kalkmaları emredildi.
Kafa travması yaşıyordu, pek çoğu.
Osmanlı'da 4 asır huzur ve bereket kokan 80bin dönümlük Belene,
kara günlere namzetti.
Dudakları susuzluktan gövermişti. Daha bir yudum suya kavuşmadan
apar topar ormana götürülenler, belleri kadar kalın odunları çektiler,
durmadan.
Düşen vuruluyor;  vurulan, torbaya konup Tuna'ya bırakılıyordu.
Yılanlar timsahlar, daha suya düşer düşmez etini kemiğinden ayırıyor,
fıtratlarının gereğini yapıyorlardı.
Ne de olsa onlar hayvandı, Bulgar değildi.
Varnalı Muhammed, Hasköylü Kazım, Pazarcıklı Yusuf, Yukarı Cumalı
Emin, Kırcaalili Necmi, Orhaniyeli Davut, Harmanlılı Bekir, Plevneli
Sebahattin...
Gölgenin en uzun olduğu vakitte düdük sesiyle binler toplanıyordu.
Menüde domuz kulağı vardı. Daha ilk kaşıkta kusanlar, bir uyarıyla
irkildiler:
"Yaşamak için yemelisiniz!"
Dünyada cehennemi yaşamaktı, bunun adı. Bulgar, ne çabuk Bizans
günlerine dönmüştü.
Mahkumların yüzünde haklı bir gurur okunuyordu. Herbiri köyünde
kentinde devleşmişti.
Nuri Turgut Adalı, daha dün sınıfında ilim saçan bir ışıkken şimdi
buradaydı.
Daldı gitti, gözleri.
"Öldürenler gafil, ölenler haklı; düşünen kafalar
zindanda saklı"
 idi.
"Özgürlük uğruna her şey yapacak; Marks'a değil ancak Hakk'a
tapacak; karanlığı bir gün yurttan kovacak"
tı.
Kampta her dakika ölüm var; ama mezarlık neden yoktu?
Oturduğu sandıktan dayanılmaz bir koku gelir.
Sorar gardiyana:
"Nedir bu?"
"Senin gibi bir mahkum. Öldü. Şimdi onu domuzlara atacağız."
Roman/Pomak/Türk mahkumların sonu bu idi.
İşte götürülüyor. Az sonra bir domuzun kursağında yok olup gidecek.
Ama ahirette tüm azaları bir araya geldiğinde hesap soracak, tüm
katillerden.
Adalı'nın 23 koca yıl geçmişti. Almadığı ceza, girmediği cezaevi
kalmamıştı.
Neler görmüştü, bu gözler!
Ağaç çekerken kenara birkaç odun ve ip bırakan mahkumlar,
sayımdan sonra kıyıya iner, derme çatma sal yapıp Tuna'yı aşmanın
yoluna bakarlardı.
Çok geçmeden izlenirler, Tuna mezarları olurdu. Kurtulabilen birkaç
kişi için adeta cennete kavuşmaktı, sınırın öte yakası.
Yakalanmak ölmekten zordu. Karanlık zindanlarda çarmıha gerilirler,
aç fareler ayak parmaklarından başlayarak koskoca bedeni birkaç
dakikada yok ederlerdi.
Çığlıklar Belene'nin her yanından duyulur; sabahlara kadar süren
işkence faslı 100bin mahkumun sonu olurdu.
Herbiri bir önderdi halkı için. Aleksandır, İvanka, Nikol olmayı
reddetmişlerdi.
Hilal haça galip gelecekti; giden bir bedendi, feda ederdi.
Yiğit kadınlar ise dağılmışlardı, her bir cezaevine...
Filibeli Emine, İslimiyeli Yasemin, Aydoslu Fatıma, Vidinli Ayşe... Asla
olamazdı, Monika, Melis, Emilya, Katrin...
Çünkü isim kimlikti. Kimliğini düşüren yolunu kaybederdi.
Kavurucu sıcakta tarlalarda ırgat kadınlar, kokusuna hasret yavrularını
özlüyor, iki satır yazamıyorlardı.
Gün oldu, Ankara kapıları açtı. Bulgar'ın istediği tam da buydu.
‘Müslümansız Bulgaristan'
 emeline hizmet ediyordu, 2 başkent.
 Terkedilen mülkler, Jivkov'un gangsterlerince iç edildi. Boşaltılan
Bulgaristan, gönül eri Sarı Saltuk ile cihad eri 2. Murat'ı bekliyor.
6 aylık Türkan bebek katillerinin bulunmasını istyor.