Bir Şairimizi Daha Kaybettik - Nuhi Mazrek

Kosovalı Türk Şairi Şerafettin Bekteş'in Anısına
   

Bir Şairimizi Daha Kaybettik
(Ben giderim adım kalır,dostlar beni hatırlasın!)

      Andre Gide der ki,anı yazmak, ölümün elinden bir şey kurtarmaktır.Yazılı hale getirirlmeyenler elbetteki unutulur-gider..Kişiler de öyle.Ardında eser bırakmıyorsa unutulup gider.Hz.Ali der ki,öldükten sonra yaşamak isterseniz,ölmez bir eser bırakınız.
           Çok doğru.Biz ölenleri daima eserleriyle anıyoruz.Hayattayken çok nadir.Ancak ölümünden sonra.Tıpkı Kosova Türk şairi Şerafettin Bekteşi gibi...Yıllardır unuttuk kendisini.Ne görüşmelere ne de şiir sohbetlerine Şeraf'ı davet eden olmadı.O yalnız kalmıştı.Hastaydı.Dostlara ihtiyacı vardı.Onlarla belki de acılarını paylaşmak istiyordu.Çünkü o hayatında acılı günler yaşamıştı.Gencecik oğlunu kaybetmişti.Oğlunun  ölümü ateş gibi yüreğine düşmüştü.Ondan sonra hiç gülememişti.Candostu olan hayatına çok küsmüştü.Ölüm allahın emri ama çok soğukmuş ölüm... demişti başsağlığında bulunduğumuzda.Sonra dostlardan yakındı.Dost kalmadı hayatımızda.Ne derdini dinleyecek ne derdini anlayacak dost kalmadı demişti.Sonra Aşık Veyse'lin bir tümcesini mırıldanmıştı gülercesine."Ben giderim adım kalır,dostlar beni hatırlasın! Çok seviyordu Aşık Veyseli.Her görüşmemizde edebiyat sohbetleri yaparken Aşık Veysel'in dizelerini söylemeden olamazdı.Ama bu dizeler onun bü dünyadan ayrılma hissine kapıldığını açığa vuruyordu.
İnsan sanki öleceğini seziyor bazan...Son görüşmemizde hep ölümünden,acıdan,hüzünden bahsetmişti.Sanki öleceğini biliyordu.Hastalık zorlamıştı anlaşılan."Bilir misin demişti"Ölüm çok acıymış...İnsanın içini yakıyormuş.Ateşten betermiş!İnanılmaz bir acı.
Tok sesini dinlerken acılarını paylaşmayı çalışıyordum.O şair ruhuyla çok duygusallaşmıştı.Son gelişinde hüznün onu perişan ettiğini anlamıştım.Hastaydı.Yorgundu.Hem hüzün hem acı hemde hasta.Ona rağmen bana bir şiirini okudu.Dinle dedi.Ve o tok sesiyle okumaya başladı.
Ey hayat!
Ben senden mutluluk diledim
Sen bana acı verdin
Neden
Neden beni hiç affetmedin.
Ben senden güneş diledim
Sen bena kara kışları getirdin
Ben senden nur bekledim
Sen beni koyu karanlıklara gömdün
Neden
Neden beni dinlemedin

Ben sana kollarımı açtım
Yalvardım,yakardım
Sen bana sille tokat vurdun
Ben senden bir avuç özgürlük diledim
Sen küçücük bir gülüşü bile esirgedin
Neden
Neden beni affetmedin
Ben insanca yaşamak istedim
Sen beni ölüme mahküm ettin.
Neden
Neden beni hiç güldürmedin!
Ey hayat
Ben senden yaşam diledim
Sen bana ölümü getirdin
Neden
Neden beni hiç affetmedin.
Yazıyor musun  diye sormuştum.Zaman zaman yazdığını söylemişti.Yazsam ne olur,diye cevap vermişti sonra.Gazetmiz yok,dergimiz yok...Yazsan bile nerde yayınlayacaksın...Ne oldu bize? Kaybolduk.Yanlızlaştık.Hani o güzel günler!Derneklerde toplanmamız.Cıvıl cıvıl çocukları düşünüyorum sık sık.Özlemden onların sesleri kulaklarımda çınlıyor.Biz kaybolduk ve çocuklarımız dağıldı.Tıpkı ana-babasız gibi...Onlar da yalnız kaldı.Neslimiz tükeniyor.Her gelen gün daha çok azlıyor ve eriyoruz.
Ünlü Türk şairimiz Naim Şaban'dan bahsetti sonra.Ben onun ilk öğrencisiyim.O bana Türkçe'nin ve Türklüğün özünü öğretmiş ve sevdirmişti.Nice şairler yetiştirmişti Naim Şaban.artık öncülük yapacak edebiyatçımız yok.Herkes içine kapanmış.Herkes yalınız.
Bana son gelişinde veda edercesine sohbet etmişti.Hastalıktan da çok bahsetmemişti.Aylar geçti aradan.Şehir merkezinden uzak yaşadığı için hiç görüşememiştik.Sormuştum arakadaşlara.Şerafettin Bekteş nasıl.Hasta olduğunu söylemişlerdi.Ve sonunda acı haber geldi.Şerafettin Bekteş allahın rahmetine kavuşmuştu.Üzüldüm.Bir şairimizi daha kaybetmiştik.Can dostumuzu.İyi bir insandı Şerafettin Bekteş.Toprağı bol olsun!