Büyüklerimiz adaletsizliğin sessizliğinde ve seçici hafızanın yankılarında gidiyor

- Sadece iki gün içinde, bu ülkeyi seven ve farklı şekillerde sonuna kadar hizmet eden iki adam aramızdan ayrıldı. Bosna-Hersek Cumhuriyeti Ordusu Generali, mühendis, savaşçı ve savaş sonrası toplumun manevi direği Şeyh Halil Brzina aramızdan ayrıldı. Ve Josip Pejaković - oyuncu, yazar, bu ülkenin anlatıcısı, gerçek bir yüreğe sahip vatansever.

- İkisi de Bosna-Hersek doğumlu, ikisi de bu ülkenin gururlu evlatları - biri Bosna'nın, diğeri Hersek'in. İkisi de savaşçı: biri silahlı, diğeri sözlü. Biri vatan sınırlarını saldırgandan savundu, diğeri ise sesiyle ruhunu ve kimliğini korudu.

- Biri üniforma giymişti ve kalbinde Kur'an vardı, diğeri sahne ceketi giymişti ve sesinde hakikat vardı. İkisi de bize Bosna-Hersek'i nasıl seveceğimizi öğretti - sözlerle değil, hayatla.

Ama yine de bir şey canımızı acıtıyor.

- Tüm portallar Josip hakkında yazıyor, haklı olarak. İfadeler, metinler, anılar aktarıyorlar. Tanınmış isimler sıraya giriyor ve Saraybosna barlarından gözyaşları ve alkışlar yükseliyor. Josip bu halkın her kelimesini, her mektubunu, her gözyaşını hak etti. Her şeyi hak etti.

*Peki ya Halil?*

- Barış şehidi Halil Brzina aynı ilgiyi görmüyor. Stolac'taki İmparator Camii'nin önünde kamera yok. Karakteri ve çalışmaları hakkında "ünlü" yorumlar yok. RBiH Ordusu üniforması giymiş kahraman general için organize bir cenaze yayını yok; aynı zamanda geniş düşünceli, yumuşak huylu, saf bilime, mühendislik zihniyetine ve Sufi sessizliğine sahip bir adam. Sessizce köprüler kuran -manevi ve insani- adam için hiçbir spot ışığı yok.

*Neden?*

- Neden birini kutlarken diğerini susturmaya hazırız? Hâlâ korkular, kompleksler ve Boşnak güvensizliğiyle halkımızı alenen sevmeye mi zorlanıyoruz? Halil'e, Josip ve Josip'e duyduğumuz saygı kadar saygı duymayı öğrenebilecek miyiz?

- Bu medya meselesi değil; bu bizim meselemiz. Olgunluğumuz. Adaletimiz. Hem Halil hem Josip, hem bayrak hem ayet, hem tüfek hem söz, hem cami hem tiyatro, hem Beyler hem Carevalar hem de Narodno diyebilme becerimiz.

Gittiler. Ve ülkemizin bir parçasını da yanlarında götürdüler.

*Peki ne zamana kadar suskunluklarımıza, çarpık önceliklerimize, utangaç inancımıza, utangaç mücadelemize, utangaç vatanseverliğimize hapsolmuş kalacağız?*

- Halil Brzina ve Josip Pejaković, Bosna'nın eşit şekilde hatırlaması gereken insanlardır. Çünkü onlar da Bosna'ya eşit şekilde aittiler.

Ve biz -eğer onları eşit saygıyla uğurlamayı bilmiyorsak- bu ülkeyi de eşit sevgiyle yönetmeyi bilemeyiz. M.T.Y