Daha Kaç 65 Sene Geçecek Beyler-Ferhat Derviş

Geçen hafta Prizren Nafis Gürcüali tiyatrosunun mükemmel bir oyunu daha sergilendi. Amatör olarak çalışan profesyonel seviyesinde olan artist ve yapımcılar bir başarıya daha imza atılar.

Uzun zamandır tiyatromuzu takip ediyorum ve geçen akşam sergilenen Haldun Taner'in "Gözlerimi Kaparım,Vazifemi Yaparım"  oyunu bence en başarıları oyunlardan biriydi.

Nasıl da olmasın?!
 
Yönetmen üstad Zekir Sipahi,
Oynayanlar arasında eski, saçları ağarmış bu sahnede  yaşlanmış ve genç kadrolar bir arada. Zekir'e ,Nafis'e ,Bekir'e , Ehtem'e bakıyorum ve yetmişlere dönmemek mümkün değil.

Genç  dinamik, enerji dolu bir ekipti. Tek hevesleri profesyonel tiyatro kurmaktı. 
Hüda Leskovçalı, Aziz Buş, Dr.Durmiş Celina, Cemal Kılıç... yarıda bıraktıkları profesyonelleşme hevesini gerçekleştirmekti.

Çok özlemiştik, Zekir'i, Nafis'i, Bekir'i, Ehtem'i sahnede görmek.

Tam bir tiyatro bayramı oldu 17 Mart akşamı.

Genç oyuncular da bu kardeşlerimizin öğrencileri olduklarını, kendi performanslarıyla ispatladılar.

Bizler tiyatro seyircisi olmayı bu tiyatro oyuncularından öğrendik. Tiyatro seyircisi de olmak pek kolay değil, her oynanan oyunu yakından bilmek ve anlamak, oynayan artistlerimiz yerinde alkışlamak ve ödüllendirmek de bizim işimiz oldu. Prizren tiyatro severleri tiyatromuzun hep yanında oldu.
Ama politikacılara hiçbir zaman tiyatromuzun amaçlarını ve yerini anlatamadık.

Bizim hatamız olabilir, tiyatrocular ve tiyatro severler, pek politika dilini bilmezler. Tiyatrocular sahnede her çeşit yorumu yapar ama sahne dışında sıradan vatandaşlardı, halkın arasındalar.

Oyun sonrası konuşmaları hatırlamaya gerek yok, çünkü hep aynı şeyler konuşuluyor. Çok güzel, harika bizler sizin yanınızdayız, çiçek, plaket dağıtımı ve arkadan gazetelerde yayınlanacak toplu fotoğraf çekimi.

Nasıl olsa tiyatro, yine amatör tiyatro olmaya devam edecektir.

İşi gücü olmayan, geçinimini zor sağlayan tiyatrocular, nereye  kadar sekiz-on saat provalara ayırabilecekler.

Ya okumuş ve çok güzel mesleklere sahip olan genç tiyatrocularımız ne olacak.
İş güç olmazsa bu topraklarda kalmayı kabul edecekler mi? yoksa Avrupa'ya akan sularda, yüzen binlerce Kosova vatandaşları gibi, denize mi atlayacaklar.

Bakıyorum Cennet'e, Gençer'e, Levent'e ,Toçila kardeşlere  genç  ve olmaz derecede başarılı çocuklar.

Onlar bu tiyatroyu yaşatabilecek mi?!...
 
Yoksa 40 yıl sonra onlarda ağarmış ve yaşlanmış oyuncular olarak sahneye çıkacaklar ve yine seyirciye, biz ne zaman profesyonel olacağız mı soracaklar.

Acaba bunların arakasından gelecek gençler olacak mı?!...

Bir seminerde Tiyatromuzun profesyonelleşmesi konusunu açmıştım. Toplantıya katılan bir Arnavut kardeşimizden hemen cevap geldi:
"Beyler ne gerek, istediğimiz zaman İstanbul'dan tiyatro gruplarını getirtebiliriz. Nasıl olsa İstanbul sadece bir saat uzaklıkta."
Benim çok kısa bir cevabım oldu: "Kuks ve Tiran İstanbul'dan daha yakın, milli tiyatrolara ne gerek var."

Türkiye'den gelen kurumlar da bizim Arnavut kardeşin düşüncelerini paylaşıyorlar.

Bir yetkili, "Yunus Emre Kültür Merkezi  Prizren Türkçe ve Türk kültürünü taşıyacaktır" demişti.

Nasıl olsa ilerde buraya öğrencileri de taşıyacaklar, aydınları da, bayram kutlamalarını da birileri yapacaklar ve biz hep seyredeceğiz ve durmadan alkışlayacağız.

Balık yemeye devam edeceğiz.

Bir milletin ayakta kalması için ona balık vermeyi değil, balık avlamayı öğreteceksin.

Bu topraklarda bir işe yaramayan kurumlar kuracak yerde, bu topraklarda var olan kurumları desteklemek, bence Türk milletinin yararına olacaktır.

Komünist rejimi böyle yaptı, bizim kurduğumuz dernekleri, kültür eğitimimizi destekledi ve bizlere balık avlamayı öğretti.

Bizim bayramlarımı biz kutladık, onlar seyretti ve destekledi.

Balta oduna kızmamış, aynı cinsten olan sapına kızmış...