Halid Bešlić'e Saygılarımla

Yazan: Mustafa Cerić

(Türkçe haber: M. Tevfik Yücesoy)

İnsanların zorluklardan geçtiği, gelenek izlerinin kaybolduğu ve kötülüğün umut ufuklarını kararttığı zamanlarda, eserleri ve varlıklarıyla insandaki en asil şeye olan inancı tazeleyen insanlar ortaya çıkar.

Bu kişiler yalnızca sanatçı veya kamu figürü değil; aynı zamanda halkın sessiz gücü, hafızası ve onurudur. Halkımızın içinden biri de Halid Bešlić'ti.

Hepimiz hatırlıyoruz, 1992 Mayıs'ının ikinci yarısında Sırp ordusu Sokolac belediyesindeki tüm camileri havaya uçurup yıkmıştı - Kruševac, Knežina, Kaljina, Novoseoci ve Košutica'da. Ayrıca 16. yüzyıldan kalma görkemli Sultan Selim Camii'ni de mayınladılar.

2011 yılında, iyi insanların iradesi sayesinde restore edildi. Halid Bešlić, restoratörler arasındaydı. Almanya'dan döndükten sonra, merhum Mensur Brdar ile birlikte reisul-ulema kabineme geldi.

Sessiz ve mütevazıydı. Fazla konuşmazdı. Bakışları derin ve nazikti. Mensur, Halid'in memleketindeki Sultan Selim camisinin restorasyonuna katılma arzusunu bana iletti.

Halid'i sesinden, özellikle de meşhur "O Zefire" ilahisinden, ruhu ve hafızayı uyandıran o gücünden tanıdım, ama diğer tarafını -sessiz, karakteristik iyiliğini- bilmiyordum.

Şimdi, ölümünden sonra, herkes yüksek sesle bundan bahsediyor: Hümanizminden, iyi Bosnalı yüreğinden, tanık gerektirmeyen samimiyetinden. Halid, her zaman olduğu gibi, sözünü tuttu. Knežina'daki Sultan Selim Camii'nin restorasyonuna bağış yapan en büyük vâkıflardan biriydi.

Bir millet sadece sınırlardan değil, ona çehresini ve ruhunu veren insanlardan oluşur. Armağanları ve çalışmalarıyla dünyaya, içindeki asil ve kalıcı olanı gösterenler. Her biri kendi armağanını taşır - Yüce Allah’ın ona övünmesi için değil, insanlarla paylaşması için verdiği bir armağan.

Halid Bešlić, Allah’ın  ses armağanına sahipti, ama bundan çok daha fazlasıydı: göksel bir meleğin armağanına, sıcaklık ve anlayış saçan bir ruha sahipti. Şarkısı ne din ne de milliyet sınır tanımıyordu, çünkü kalbin dilinde söyleniyordu ve seven, yas tutan, umut eden herkesin anlayabileceği bir şeydi.

Halid, dünyanın her zaman "İyi Bosnalı - Bono Homini" olarak tanıdığı kişinin, yani saf niyetli, ağırbaşlı, sakin ve istikrarlı bir adamın vücut bulmuş haliydi.

Yaşamı sadelik ve derinliğin, sanatı ise halk bilgeliği ve ilahi melodinin bir karışımıydı. Milletine -toplumumuza- sadece kalıcı bir şarkı değil, aynı zamanda hatırlanacak bir eser de emanet etti.

Şimdi, onu ahirete uğurlarken, ona en layık şekilde teşekkür etmemiz gerekiyor: Sessiz bir dua ve günahlarını affetmesi ve sevaplarını kabul etmesi için Rahman Allah'a içten bir yakarışla.

Alemlerin Rabbi ona ahirette ruhunun huzur bulacağı en güzel yeri versin.

Hepimiz Allah'a aitiz ve hepimiz Allah'a döneceğiz!