Kada Hotić: Srebrenitsalı Bir Annenin Otuz Yıllık Ramazan Duaları

Preporod haber sitesi, Ramazan ayında soykırım mağduru annelere özel bir dikkat ve hürmet göstermek amacıyla onların sesini duyurmayı hedefliyor. Hatıraları, hakikati ve onuru taşıyan; ramazanları onlarca yıldır sabır ve dualarla geçen anneleri arayıp hâl hatır soruyor, mümkün olduğunda ziyaret ediyor ve yalnız olmadıkları mesajını veriyor.

Bu kapsamda iftar vaktinde Srebrenitsalı anne Kada Hotić ile konuşuldu. Hotić, Temmuz 1995’te oğlu, eşi, kardeşleri ve yakın-akraba çevresinden toplam 56 kişiyi kaybetti. Hepsi, Srebrenitsa Soykırımı sırasında katledilen 8.372 kurban arasında yer aldı.

Bugün 81 yaşında olan Kada anne, hayatındaki 72. Ramazan’ı tutuyor; sevdiklerinin şehadetinden sonraki 30. Ramazan’ını ise onlar için dua ederek geçiriyor. Allah’tan onlar için cennet diliyor. Onun şahsi acısı, bir halkın ortak yarasına dönüşmüş durumda. Ancak onu farklı kılan, yaşadığı tarifsiz kayba rağmen vakarını, bilincini ve direncini koruması.

Ramazan: Sabır, İman ve Ahiret Umudu

İftarı çoğu zaman yalnız açsa da geleneğini sürdürüyor. Börekler, hurma tatlıları (hurmašice), helva yapıyor; komşularına ve torunlarına dağıtıyor. Ramazan’ın onun için sadece oruç ayı olmadığını söylüyor: Bu ay, imanını yenilediği, gücünü tazelediği ve ahirette sevdiklerine kavuşma umudunu diri tuttuğu bir zaman dilimi.

İftar ve akşam namazından sonra yatsı ve teravih vaktine kadar Yasin Suresi okuyor. Bunu tam 30 yıldır, her Ramazan aksatmadan sürdürüyor.

“Birçok anne iftarı yalnız karşılıyor. İnsan Ramazan’a sevinir ama o hüzün de gelir: ‘Benim Sead’ım yok, benim Samir’im yok.’ Sevinci de hüznü de paylaşacak kimsem yok. Ama yaşamak gerekiyor, alışmak gerekiyor…” diyor.

Savaş Günlerinden Hatıralar

Savaş yıllarında da oruç tuttuklarını anlatıyor. Camiler kapalı olduğu için teravihleri evlerde kılmışlar. Sofralarından çorba, dolma, sarma, börek eksik olmazmış. Kış Ramazanlarında kuru meyve kompostosu hazırlarmış. “Sofra kalabalıkken başka oluyor,” diyor. Şimdi de iki tepsi börek yapma alışkanlığını sürdürüyor; fazlasını komşularına ve torunlarına gönderiyor.

Sağlığı artık camiye gitmesine izin vermese de namazlarını evinde eda ediyor. “Namazı vaktinde kılmaya özellikle dikkat ederim. Ahirete hazırlanmak gerekir. Ramazan affı isteme zamanıdır. Bu dünyadan ne zaman ayrılacağımızı bilmiyoruz,” diyor.

Eksik Bir Kabir, Tam Bir İsim

Oğlu Samir’in naaşı 2012 yılında Srebrenitsa-Potočari Anıt Mezarlığı’nda defnedildi; ancak bedeninin yalnızca iki kemiği bulunabildi.

“Annelere tek teselli bir mezardır,” diyor. “Tabutta 39 numara yazıyordu. ‘Oğlum, sen bana bir sayı değilsin. Senin adın var, soyadın var’ dedim.”

Bulunan kemikler bir çorap içindeymiş. Toplu mezarlarda insanların katman katman gömüldüğünü, cesetlerin iş makineleriyle parçalandığını hatırladıkça hâlâ sorular soruyor: “Nasıl yapabildiler?”

“Ben Kurban Değilim, Mücadeleciyim”

Kada Hotić, yıllardır “Srebrenitsa ve Jepa Enklavları Anneleri Hareketi”nin başkan yardımcılığını yürütüyor. Kendisine “mağdur” denmesini istemiyor:

“Ben kurban değilim, ben mücadeleciyim. Gerçeği unutmayacağım ama bunun beni yok etmesine de izin vermeyeceğim.”

Bir duruşmada Vojislav Šešelj ile yüz yüze geldiğini anlatıyor. Onun sözde acıma içeren ifadelerine şu cevabı vermiş:
“Benim yüküm yok, benim hüznüm var. Asıl yük sizin; yaptıklarınızı nasıl savunacağınızı düşünüyorsunuz.”

Ahirette Buluşma Duası

Otuz yıldır Ramazan’ı sabırla karşılayan Kada anne, duasını şöyle tamamlıyor:

“Allah’tan niyazım, şehitlerimle ahirette buluşmak ve sonsuza dek birlikte kalmak.”

Onun hikâyesi, sadece bir annenin değil; sabrın, imanın ve onurun hikâyesidir. Ramazan, onun için acının küle dönüştüğü değil; acının sabırla ibadete dönüştüğü bir direniş mevsimidir.

(Haber düzenleme:M.Tevfik Yücesoy)