- Anasayfa
- Sizden Gelenler
- KOSOVA PAZARINDA CEKETİNİ SATAN ŞAİR-Taner KOTLE
KOSOVA PAZARINDA CEKETİNİ SATAN ŞAİR-Taner KOTLE
0 dk
Kosova’da savaş sona ermiş, bölgeye dünyanın her tarafından askerler ve yardım kuruluşları, savaş mağdurlarına yardım etmek için gelmişlerdi. Bizim şair de savaştan hem ekonomik hem de sosyolojik açıdan etkilenmiş durumdaydı!
Ailecek dedesi, babası ve kendisi, kalem dışında hayatı boyunca farklı ağır işlerde çalışmamıştı. Kosova Savaşı öncesinde yılda bir iki kitap yazar; baskı parası, kitap satışı, edebiyat (yazım) saatleri, imza günleri derken ekmeğini kazanırdı. Ek iş olarak da bazen Tan gazetesinde, bazen de Priştine ve Prizren yerel radyolarında sunuculuk ve gazetecilik yaparak kazandığı parayla annesine, babasına, eşine ve çocuklarına helalinden ekmeğini götürürdü.
İşten eve, evden işe gidip geldiği günlerde, yazları Karadağ’ın ünlü turizm şehri Ulçin’de bir haftalığına ailesiyle tatil yapabilecek kadar da durumları vardı. Eski yönetimin sağladığı imkânlar doğrultusunda şairimizin iki göz odalı dairesinde yaşamları sürüp gidiyordu.
Kosova’da savaş fazla sürmemiş, üç aylık bir süre içinde silahlar susmuştu! Sosyal ve ekonomik çöküntünün yaraları hemen düzelir diye hayallere dalan şairin, kurduğu hayaller ve hayata geçirmek istediği planlar maalesef hep boşa gidecekti.
Yeni yönetimin gelmesiyle birlikte ilk işi, sabah erkenden otobüse atlayıp yirmi yıldır çalıştığı Tan gazetesi binasına gitmek oldu. Şair, o heyecanla tertemiz kıyafetlerini ve takım elbisesini üzerine çekmiş, üç ay önce kaldığı yerden işine nasıl tekrar başlayacağını hayal ediyordu. Ancak otobüsten inmesiyle karşılaştığı olumsuz durumu görmesi bir oldu.
Tan gazetesinde Türkçe ne kadar araç gereç, basılan kitaplar, dosyalar, arşiv gazeteleri ve gazetecilerin çalışma ofislerindeki şahsi eşyaları dâhil tüm malzemeler, Tan gazetesi binasının avlusuna çöp yığını gibi atılmıştı!
Şair, yaşananların bir an gerçek olmadığını sanmıştı. Yanındaki diğer çalışma arkadaşları da bu duruma şahit oldular.
Kırk yıllık bir hafıza, Tan gazetesi, Kosova Türk toplumunun dili, edebiyatı ve geçmişi gözlerinin önünde çöp yığınları arasındaydı! Tüm bu yapılanlar karşısında herkes şoktaydı. Bu durumdan bir an önce kurtulmamız ve olanları toparlamamız gerekir, dediler.
Bizim şairi ve birkaç arkadaşını heyet olarak Kosova’da barış gücünde ve diplomatik temsilcilikte görev yapan Türk yetkililerle yaşanan bu durumlar hakkında görüşmeye göndermeye karar verdiler.
Şair ve arkadaşları bir gün öncesinden bir yerde buluşmuşlardı. Kosova’da Türklerin son durumları hakkında kısa, özet şeklinde bir rapor hazırlamışlar, görüştükleri soydaş yetkililere bu raporu teslim edeceklerdi. Kosova’nın farklı bölgelerinde yaşayan Türklerin sorunları aynıydı! Türklere ve Türkçeye karşı olan bazı fanatiklerin tutumlarının değişmesi ve ortak, temiz bir Kosova içinde geçmişte olduğu gibi beraberce kardeşlik ve birlik içinde hareket edilmesiydi istedikleri.
Bizim şair ve arkadaşları, anavatandan gelen diplomatlarla randevu talep ettikleri yere gitmek üzere tekrar buluşup görüşmeyi gerçekleştirecekleri yere doğru yaya olarak yola çıktılar.
Karşılarında Ankara’nın gri ve huzursuz havasını andıran birkaç diplomat vardı! Bizim şair ve arkadaşları bu duruma aldırış etmeden gayet samimi bir şekilde Tan gazetesi olayını, Kosova’da Türklerin durumunu tek tek, karşılarında soğuk soğuk duran buz gibi adamlara anlatıp durdular.
Soğuk Ankara yüzlü adamlar ise bizim şair ve arkadaşlarının fazla lafı gevelemesine fırsat vermeden şöyle dediler:
“Efendiler, Kosova’da rejim değişti! Ankara Hükûmetinin de politikaları değişti! Tan gazetesi ve Kosova Türklerinin sorunlarından daha önemli başka bir durum var! O da Ankara Hükûmetinin bölgede çıkarlarının korunmasıdır! Bu doğrultuda yeni politikalarla Kosova’da varlık göstereceğiz.”
Diyerek bizim şair ve ekibini tatsız bir dille ortada bıraktılar! Artık başınızın çaresine bakın!
Ne Tan gazetesi ne de eski 1974 Kosova Anayasası’nda mevcut olan haklarınıza kavuşamayacaksınız!
Şair ve arkadaşları bu duyduklarına inanamamışlardı! Ankara Hükûmeti, Boratan Olayı’nda, Üsküp Olayı’nda olduğu gibi Kosova Olayı’nda da soydaşlarını kendi kaderlerine terk ediyorlardı!
Şair ve arkadaşları, Ankaralı diplomatlardan ümitlerini kesmiş bir biçimde yanlarından ayrıldılar.
Şair, “Ya şimdi ne yapacağız? Evlerimizi, topraklarımızı satsak para etmez, parasız da göç edilmez.” diye arkadaşlarına söylendi.
“Eh, artık herkes kendi yoluna! Bu iş burada bitmiştir!” deyip kendi hayatlarına döndüler.
Şair bir an kendine gelemedi! Artık ne olacak, çocuklarıma ne yedirip ne içireceğim, ihtiyar anam ve babamın emekli paralarıyla altı boğaz nasıl doyar diye diye olumsuz düşüncelerinden bir türlü kurtulamıyordu.
Mahallesine yaklaşmıştı. Mahalle camiinin şadırvanında, evine girmeden önce ellerini ve yüzünü bir güzel soğuk suyla yıkadı. “Tamam, iyiyim. Yarın her şey daha güzel olacak.” diye kendi kendini motive etmeye çalışıyordu.
Evine girdiğinde ailesinin yanında güçlü durmak zorundaydı! Annesine, babasına, eşine ve çocuklarına karşı şimdiye kadar hep güler yüzlü ve güçlü biri olarak durmuştu.
Eve girdiğinde mutfaktan güzel yemek kokuları, yan odadan çocuklarının, annesinin ve babasının neşeli sesleri geliyordu!
Bu güzel anı bozmak istemiyordu. Derin bir nefes alarak odaya daldı.
“Merhabalar, ben geldim.” dedi.
Annesi ve babası, “Hoş geldin evladım.” dediler. Çocuklar da “Baba, baba!” diye diye üstüne çullandılar şairin.
Babası hemen durumla ilgili söze girdi:
“Ee evlat, ne oldu? Tan gazetesindeki iş meselenizi çözebildiniz mi?” dedi.
Şair, “Hayır babacığım! Artık Kosova’ya demokrasi geldi! Tan gazetemiz, Türkçe radyolarımız tarihe karıştı! Şairlik, gazetecilik yapmayacağım!” dedi.
Onları avutmak için de sözlerine devam etti:
“Zaten o işlerde para yoktu be babam! Zar zor ayı kapatıyordum be babam! Yarından nasipse yeni bir işe başlamaya çalışacağım!”
Şairin içinde kıyametler kopuyordu kopmasına da ailesine durumu sezdirmemeye çalışıyordu!
Eşi mutfaktan yan odadakilere seslendi:
“Haydi, buyurun sofraya...”
Yemekler yenmiş, herkes odalarına çekilmişti. Eşi de şaire iş durumuyla ilgili odada sorular sormaya başlamıştı.
Babası ve anasına iş durumunu nasıl anlattıysa eşine de aynı şekilde anlattı. Eşi de evde fazla yiyecek bir şeyin olmadığını, yarın pazardan eve bir şeyler almasını söylemişti.
Sabah olmuş, şair kahvaltı dahi etmeden evinden çıkmıştı!
Hava fazla soğuk olmamasına rağmen ceketini yanına almış, kendini kasaba meydanında başsız tavuk misali sabahın köründe bulmuştu.
Kosova Savaşı sonrası hâlâ köyler ve kasabalar boştu. Kime gideceğini, kimden iş isteyeceğini ve nasıl bir iş yapabileceğini kendi bile bilmiyordu.
Şair, cebinde kalan üç kuruş parasıyla bir çaycıya girmişti! Sinirden soğuk terler döküyor, tir tir titriyordu. Cebinde kala kala ancak iki çay parası kalmıştı!
Savaş zamanında fabrikalar bombalandığından harap durumdaydılar. Fabrikalarda hasar görmemiş çoğu makine de Kosova’da hurda niyetine Batı Avrupa ülkelerine satılmıştı.
Şair iş için birkaç yere uğradıysa da işçiye ihtiyaçları olmadığı yanıtını almıştı!
Şairin canı bu duruma daha da sıkıldı! Eve boş elle de gitmek istemiyordu. Güneş yavaş yavaş batıyor, hava kurt karanlığına bürünüyordu. Şair, sabahtan beri çaycıda içtiği iki çayla ayakta durmaya çalışıyordu. Açlığını mahalle çeşmelerinden su içerek yatıştırmaya çalışıyordu!
Şair, tam Külhan Mahallesi taraflarında ikinci el eşya satan bir dükkânın önüne gelmişti.
Günün son iş şansını denemek istedi. Dükkân sahibine:
“İş arıyorum. Asıl mesleğim şairliktir ama ne iş olursa yaparım.” dedi.
“Maalesef evlat, şu an işçiye ihtiyacım yok.” dedi dükkân sahibi.
“Peki.” dedi şair.
“Durumum berbat. Evde, mutfakta yiyecek bir şeyimiz kalmadı, inanın! Acilen paraya ihtiyacım var. Size şu üstümde gördüğünüz, eski Yugoslav markası kaliteli ceketimi uygun fiyata satsam alır mısınız?” dedi.
İkinci el dükkân sahibi şairin durumuna acıdı.
“Al evlat, bu parayı ananın ak sütü gibi harca, helalinden evine bu gece benden ekmek götür.” dedi.
Ancak şair gururlu adamdı!
İkinci el dükkân sahibinin bu teklifini kabul etmedi.
“Ceketimi satın alırsanız parayı kabul ederim.” dedi.
Dükkân sahibi de karşısında duran onurlu şairi daha fazla kırmak istemedi. Ceketini ederinden fazla fiyata satın aldı.
Dükkândan çıkan şairin arkasından uzun uzun baktı ve içinden söylendi:
“İnsanımız ne duruma geldi! Ceketini satan şairi de gördüm ya! Allah milletimize daha kötü günler göstermesin.” dedi.
O gün Kosova pazarında yalnızca bir ceket satılmamıştı! Bir şairin yıllarca emek vererek kurduğu hayatı, umutları ve hayalleriyle beraber o pazara çıkmıştı.
Bir zamanlar şiirleriyle, yazılarıyla, kitaplarıyla, kalemiyle ailesini geçindiren o insan, ailesine bir kuru ekmek götürebilmek için sırtındaki ceketini satmıştı.
Şairimizin üstündeki o ceket yalnızca onu soğuktan koruyan bir giysi değildi. Onun onuruydu, hayata tutunduğu son umuduydu.
Kosova pazarında ceketini satan şairin hikâyesi aslında savaş sonrası unutulan, sahipsiz bırakılan insanımızın ve hayalleri yarım kalan toplumumuzun hikâyesidir.
Yorumlar (0)
Anket
Son Haberler
Tüm Haberler
Balkan Gençlik Zirvesi Priştine’de Düzenlendi: 10 yılda 3.500 Genç Projeye Katıldı
Sırbistan’da Kosova Politikasında Yeni Bir Yaklaşım Beklentisi
175 Polis, Kalabalıklarla Mücadele Eğitimi Aldı