OYUNLARIMIZ

( 1 )
Kilacez , haydudi jandar , bakrakçes , harpçez , pulcez , koynakçez , topçez , dama , yanine , devecez , içi ateş arasi  ....

Kilacez :
Oyun gereksimi yok , yeter ki  sokak boş olsun koşalım. Oyunun kuralları basit , karşındaki sana dokunur dokunmaz elenirsin oyundan yada sana kila geçer sen kovalamaya başlarsın arkadaşlarını - oyuncuları . Hızlı koşman aniden yön değiştirmen çok önemli oyunda . Çocukların sağlıklı yetşimesinde önemli oyunlardan biri. Mahaleye çıkarsın arkadaşlarınla buluşur  kila kimde diye  anlaşıldığında kovalamaca başlar. Okulda tenefüz başlar başlamaz hemen oynanırdı kilacez . Oynmayan çocuk yoktu altmışlarda , favori oyunlardan biriydi masrafı yok topu yok osu yok busu yok yeter ki koşabilesin koşabildiğin kadar.Oyunun önemini günümüzde bile  spor takımlarına entremanlarda bu oyunu  oynatmalarından görebiliyoruz.
Haydudi Jandar :
Kilacez oyunun bir üstü . İki takım halinde  oynanır .  Birileri kovalar birileri kaçar. Kovalayanların  beli yeri var hapsana denir  o yere  , duvar başı küçük bir bölgeye. Kovalayan sana dokunur dokunmaz  gider  karşı takımın nöbetçisi gözetiminde  haps olursun , olursun ta ki senin takımından biri gelir sana dokunur  ki sen serbez kalasın . Bu da kolay değil tabi  seni kurtamaları için bekçi var izin vermez kolay kolay sana dokunup kurtarsınlar seni.
Bayrakçez :
Kilacez  ve haydudi jandarın benzeri ,. Bir elektrik direği yada duvara asılır kağıt  yada bez parçası . Birileri korur bayrağı ötekiler bayrağı almaya çalışır . Karşı takımın biri size  dokunursa oyundan elenirsiniz. Hangi takım daha fazla  bayrağını koruyabilir yada  karşı takımdan  bayrağı yakalayabilirse galip olur.
Harpçez:
İki takım arasında savaş oyunu , Silah yok , kılıç yok , biçak yok . En fazla elimize bir sopa alır tüfek  gibi kulanmaya çalışır , nişan alır sopanın bir ucundan öteki ucuna  . Karşı takımdan birini görünce  Pauuu diye ses çıkarırdık , Vurdum seni derdik ve vurulan oyun dışı kalırdı. Bir takımın  oyuncuları vurulmadan öteki takım oyuncularını vurduğu anda oyun biter sevinç çığlıklarıyla savaşın kazanılması kutlanırdı.
Temzi havada , çoğumuzun ayaklarında pabuç bile olmadan koştuğumuz , sokaktaki çocuklar ile  oynamanın , iç içe olmanın keyfini çıkartırdık.  Yoruldukça  yakalanmayalım dite sıkıştığımızda TİTO derdik karşındaki dururdu MOLA anlamına gelirdi tito bağırmamız  ( dokun bakalım  sıkarsa tito deyene mantığıyla mola alırdık oyun ortasında kendi kendimize ) Oyun aralarında acıkır  gider eve annemizden ekmek isterdik . Annemiz bir dilim ekmek keser , ekmeğin üstüne şeker serperdi . bizde yavaşça ekmeğin üstünden şekerler  düşmesin diye mahale çeşmesine gider  , çeşme emziğinden su damlatırdık ekmek şekerin üstüne . Şeçerlen ekmek derdik  bu yiyeceğe . Bizim hamburgerimiz , pizamız, gevreğmiz yemeğimiz  şeçerli ekmekti. Yanaklarımız kıpkırmızı , yüzümüz terden - tozdan   coğrafya haritasını andırırdı ta ki eve gider evimizin avlu çeşmesinde  yüzümüzü elimizi ayağımız yıkayana kadar. Terledik diye üşümezdik , ayağımızn parmaklarını yaraladık diye ağlamazdık , gidip evde  arkadaşımızı babamıza annemize şikayet etmezdik. Yalınayak koştuk diye  ayaklarımız ağırmazdı bizim , hastalanmazdık biz , kormazdık sokakta olmaktak koşmaktan mahale çeşmesinden soğuk su içmekten.. Eve  gidip  arkadaşımızı babamıza annemize şikayet etmezdik. Her şey oyunla başlar oyunla biterdi  bizlerin çocuk döneminde.
İyi ki böyleymiş , iyi ki bu dönemde çocukluğumuzu yaşamışız .
Çocuklarımıza , torunlarımıza  bu oyunları yaşatmak , oynatmak amacıyla , bir sonraki yazımda  OYUNLARIMIZ- 2 de buluşana kadar  , tito - MOLA alıyorum.
Raif BUŞ
Temmuz 2012