Vučić Trebinje’den bize ne mesaj veriyor

Yazan: Nedim Hrbat
Türkçe: M. Tevfik Yücesoy

Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vučić, 5 Ocak Pazartesi günü Trebinje’de bir hastanenin görkemli açılışına katıldı ve burada kamuoyuna hitap ederek bir kez daha karanlık bir jeopolitik vaaz verdi.
Matris eski; ancak usta bir propagandistin ve korku mühendisinin elinde hâlâ uğursuz biçimde işler durumda.

Sırp halkını yeniden zulme uğrayan mağdur, kötü bölgesel politikaların ebedî mazlumu rolüne soktu; Milošević gibi kendi siyasi çıkmazlarının sorumluluğunu ise “küresel faktörlere” ve bölgesel merkezlere yükledi.
Hersek’te bir hastanenin önünde durup sözde “barış” sunarken, Zagreb, Priştine ve Tiran arasındaki askerî işbirliğini “Sırp halkına karşı kurulmuş” düşmanca bir ittifak olarak nitelendirdi.

Sırbistan’ın askerî kapasitesini iki katına çıkarma vaadini, bu bölgesel düzene verilebilecek tek olası yanıt olarak sundu.
Saraybosna’yı bu askerî güç dengesi içinde resmen “düşman ittifak”a dahil etmedi; ancak onu, “en kirli kampanyanın” bölgesel karanlık merkezlerinden biri olarak cerrah hassasiyetiyle işaretledi.

Vučić’in Trebinje vaazının, görünürde RS entitesindeki halka hitap eden en tehlikeli bölümü; “zor yıllar”, “küresel delilik”, “fırtınalar” ve Sırplara sözde her zaman “arkadan bıçak saplayanlar” anlatısıydı. Boşnaklar için bu açık bir tehdittir.

“Arkadan bıçaklama” anlatısı, on yıllardır Boşnaklara karşı örgütlü kitlesel suçların itici gücü olmuştur: “poturica soruşturması”ndan, İkinci Dünya Savaşı’ndaki sayısız suçlara, doksanlı yıllardaki saldırganlığa ve soykırıma kadar.
Bu yalnızca nefret değildir; suçlara yönelik ideolojik bir hazırlıktır. Bir kez harekete geçtiğinde, gelecekteki işaretsiz mezarlara mazeret yazan bir mekanizmadır.

Ülkemize yönelik saldırıdan önce Sırp siyasetçileri ve medyası komplolardan, ihanetlerden, “hilal ile dama tahtası” bayraklarının bağlanmasından çığlık atarak söz ettiklerinde; tarihsel “ihanet”, “Türkler” ve “poturiciler” paranoyasını, kazılan toprağın metreküplerine ve insan kemiklerine dönüştürecek ölüm endüstrisi ve soykırım makinesinin zeminini hazırlıyorlardı. O günkü “bıçak”, Boşnakların acımasızca insanlıktan çıkarılmasının, ardından şehir kuşatmalarının, sürgünlerin, soykırımın ve toplu mezarların önsözüydü.

Savaş suçlusu Ratko Mladić, Srebrenitsa’daki Boşnak soykırımını “Türklere” karşı intikamla gerekçelendirdi; savaş suçlusu Radovan Karadžić ise Serbian Epics filminde, Saraybosna üzerindeki tepelerde bir yerlerde, Rus “turist” ve müphem yazar Limonov’a Müslümanların İslam’ı kabul etmiş Sırplar—poturiciler—olduğunu anlatıyordu.

Birisi “doğuştan hain” ilan edildiği anda, onunla müzakere, uzlaşma ve birlikte yaşam imkânsız hâle gelir. Ona karşı işlenen her suç meşrulaşır; soykırım ise ulusal sorunun yalnızca “teknik bir çözümü”ne indirgenir.

Saraybosna’nın üzerinde geçen, kendi başına hiç de daha az uğursuz olmayan savaş filminde; keskin nişancılar ve bombalar şehirdeki “poturicileri” öldürürken, Aleksandar Vučić kadrajdan kaçıp şüpheli, uzun boru biçimli bir nesneyi gizliyordu. Küstahlık derecesine göre bu nesne, sonradan yaptığı yorumlarda “kamera tripodu”ndan “şemsiye”ye evrildi; böylece kendi savaş kışkırtıcılığı geçmişinden ucuz bir yanlış anlama komedisi üretti.

Trebinje’de Vučić kadrajdan kaçmadı. Aksine, yanan spotların önünde “fırtınalar”, bıçaklar ve binlerce yeni namlunun ilanıyla kadrajı saldırgan biçimde, tamamen doldurdu.

Geriye, onun “zor yıllar”ından hangisinin önce üzerimize çökeceğini beklemek kalıyor. Bunlarda kaderci hiçbir şey yok; bu, kendisinin ve ideolojik takipçilerinin on yıllardır çekmecede tuttukları, fırsat doğar doğmaz kullanılmaya hazır bir proje görevidir.

Saraybosna tepesindeki “statif”ten Hersek’teki obüslere kadar hedef değişmedi.