Sağlık İçin Saklanan Bir Bohça: Ölümü Değil, Ebedî Hayatı Hatırlamak

Bir insanın hayatını, imanını ve dünyaya bakışını anlatmak için uzun uzun konuşmaya gerek yokturlar. Bir gardırobun köşesinde yıllarca saklanan küçük bir bohça, koca bir ömrün imanını, teslimiyetini ve ahiret inancını anlatmaya yeter.

 

Karadağ’dan kıymetli dostum Aydın Rakiç Beyefendi’nin annesiyle ilgili paylaştığı hatıra, işte böyle derin, düşündürücü ve insanın yüreğine dokunan örneklerden biri.

 

Anlattığına göre, misafirler için özel olarak hazırlanmış kabul odasının başındaki gardırobun sol bölümünde annesi yıllarca bir bohça saklamış. İçinde beyaz bir çarşaf, sabun ve birkaç metre ipek kumaş, büyük bir havluya sarılı duruyormuş. Annesi bu bohçanın ne olduğunu soranlara yalnızca iki kelimeyle cevap verirmiş:

 

 

Meğer bu bohça, annesinin bir gün bu dünyadan ayrılıp ruhunu Yaratıcı’ya teslim edeceği son yolculuk için hazırladığı kefen ve ihtiyaç duyacağı diğer şeylermiş.

 

Henüz yeni evlenmiş, genç bir gelinken kayınvalidesinden aldığı bu tavsiyeyi hayatının en güzel yıllarında benimsemiş. Günlük telaşların, aile sevinçlerinin, evlat yetiştirmenin ve hayatın türlü meşguliyetlerinin arasında gardırobun bir köşesinde sessizce saklamış bu bohçayı.

 

 

Ölümü hayatın dışına itmeden yaşamak… Dünyaya bağlanırken ahireti unutmamak… Yarınlara dair hayaller kurarken son yolculuğu da hatırda tutmak…

 

Bu hatıranın en çarpıcı tarafı ise annelerinin ölüm için hazırladığı bohçaya neden “sağlık için” dediğini sonradan anlamalarıdır.

 

Aslında bu iki kelimenin içinde koca bir iman ve ahiret tasavvuru saklıdır.

 

Bizler sağlığı çoğu zaman hastalığın yokluğu, bedenin gücü, gençliğin diriliği ve hayatın konforu olarak anlarız. Oysa müminin nazarında dünya hayatındaki sağlık da hastalık da geçicidir. İnsan bu dünyada nice hastalıklarla, ağrılarla, yorgunluklarla, yaşlılıkla, ayrılıklarla ve türlü imtihanlarla karşılaşır. Beden yorulur, ömür tükenir, dünya nimetleri birer birer geride kalır.

 

Mümin ise ölümün bir yok oluş değil, Allah’ın rahmetine ve ebedî hayata açılan bir kapı olmasını ümit eder. Elbette ölümün kendisi de bir imtihan ve ayrılık acısıdır. Fakat iman eden insan için asıl ümit, ölümün ötesindeki ilahî rahmettir.

 

Cennette hastalık yoktur, yaşlılık yoktur, ağrı ve ıstırap yoktur. İlaçlara, tedavilere, hastane odalarına ihtiyaç duyulmayan; bedenin yorulmadığı, gönlün incinmediği, huzurun ve saadetin eksilmediği bir hayat vardır. Allah’ın kullarına hazırladığı, hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın işitmediği ve hiçbir insanın hayal edemeyeceği nimetler vardır.

 

İşte o mübarek annenin “sağlık için” sözü, belki de bütün bunları anlatan sessiz bir duasıydı.

 

Bu bohça, ölüm korkusuyla hazırlanmış bir eşya değildi. Bilakis ölümün hayatın tabii bir gerçeği olduğunu bilen, ahirete iman eden, son yolculuğuna hazırlıklı olmayı bir edep ve kulluk bilinci sayan bir annenin hatırasıydı.

 

Bize de önemli bir hakikati hatırlatıyor: İnsan dünyaya ne kadar hazırlanırsa hazırlansın, ahiret yolculuğuna hazırlıksız yakalanmamalıdır. Çünkü asıl hazırlık gardırobun bir köşesinde saklanan bohçada değil; kalpte taşınan imanda, güzel amellerde, helalleşmelerde, gönül almada ve Allah’a karşı samimi kullukta saklıdır.

 

Belki de bu yüzden büyüklerimiz ölümü konuşmaktan çekinmez, onu hayatın doğal bir parçası olarak görürlerdi. Çünkü ölümden söz etmek yaşamaktan vazgeçmek değil, hayatın kıymetini bilmektir. Ahireti hatırlamak da dünyayı terk etmek değil, dünyada nasıl yaşamak gerektiğini öğrenmektir.

 

Aydın Rakiç Beyefendi’nin annesinden aktardığı bu hatıra, bir annenin gardırobunda sakladığı bohçadan çok daha fazlasıdır. Bir neslin imanını, mahviyetini, teslimiyetini ve ahiret hassasiyetini bugünün insanına taşıyan kıymetli bir emanettir.

 

Rabbim o muhterem anneye rahmet eylesin. Kabrini nur, mekânını cennet eylesin. Aydın Rakiç Beyefendi’ye de böyle güzel bir hatırayı bizlerle paylaştığı için teşekkür ediyorum.

 

Bazen bir bohça, bir ömürlük nasihatten daha fazlasını anlatır. Bazen iki kelime, insanın bütün bir hayat felsefesini özetler:

 

 

Ne güzel bir iman, ne güzel bir teslimiyet ve ne derin bir ahiret şuuru…

 

Allah hepimize imanla yaşamayı, imanla göçmeyi ve gerçek sıhhate, ebedî huzura ve cemaline kavuşmayı nasip eylesin. Âmin.

 

Selam ve dua ile…

 

M. Tevfik Yücesoy/ İstanbul