Yücelciler Anıtından Sonra Sıra Şehid Ersan’da – ATAKAN KORO

Bugün 27 Şubat 2026, Yücelciler’in şehid edilişinin 78. seneidevriyesi. Yaklaşık bir ay sonra da Kosova’nın kurtuluşu için savaşan Ersan Mazrek, şehid edilişinin 27. yılında yâdedilecek.

2021’de Yücel Şehitleri Anıtı’nın Tefeyyüz İlkokulu’na dikilmesinden sonra geçen yıl da Ankara Büyükşehir Belediyesi Balkan Yücelciler Parkı’nı Çankaya’da hizmete açtı. Bu parkın paydaşları arasında Kosova Türk Hekimler Derneği de yeraldı. Hatta derneğimizin Türkiye dışından destek veren tek Türk sivil toplum kuruluşu olması ise bizim için büyük bir onurdu.

Yücelciler’in bir diğer anıtı da geçen ay Mamuşa’da dikildi. Türk milleti için şehid olan Yücelciler’in Kosova’da da hatırlanması için yapılan bu güzel iş hepimizi gururlandırdı. Bunu düşünene de, bu anıtı diktirene de müteşekkiriz.

Ancak Kosova’nın kurtuluşu için şehid düşen Türk oğlu Türk Ersan’ın anıtı çeyrek asırdan beri hâlen dikilememiştir. Şehid düştüğü yerin yakınlarında fotografının işlendiği bir anma taşı bulunsa da, bunun şehidin hatırasına yeterli olmadığı herkesçe mâlûmdur.

Mahallesinden şehid veren halk, şehidinin anıtını kendi mahallesine, şehrine dikerken; şehidinin adını kendi sokağına, caddesine verirken bizim de şehidimizi güzel bir anıtla hatırlama hakkımızın olması gerek.

Daha önce bunları yazmamıza ve şehid ailesinin de bu isteğini dile getirmemize rağmen, bu durumla ilgili şimdiye kadar herhangi bir adımın atılmaması hâlâ gizemini korumaktadır.

Zamanında ailesi istese kimseye sormadan anıtı avlularına diker, denmişti. İyi de, Ersan sadece ailesi için değil, milleti ve vatanı Kosova için canını vermişken anıtının sadece aile evinin avlusuna dikilmesinin ne anlamı var? Bu kahramanlığı aile üyelerinden ziyâde bütün ulusun bilmesi gerekmez mi?

Bizi devlette, hükûmette, yerelde temsil eden temsilcilerin belli ki bir çekincesi var. Ne ilginçtir ki bu tür açılışlarda en ön sırada poz veren temsilciler, Şehid Ersan Mazrek anıtının dikilmesi dillendirilince neden susmayı tercih eder?

Derler ki, zamanında kahramanının anıtını dikebilmek için Bakü’deki Türkler aralarında para toplamış. Sorun maddî ise Kosova Türkleri bunu sorun etmez ama sorunun maddî olmadığını herkes biliyor. Elbette bu anıtı lâyıkıyla yapabilecek heykeltıraş da vardır. Üstelik böyle bir girişime bu işlerle ilgilenen yetkili kurum ve kişilerin de olumlu yaklaşacağından kimsenin şüphesi yok. O zaman niye harekete geçilmez? Kimden ve neden çekinilir?

Küçükken başka çocukların sataşmalarına mâruz kaldığımızda, okulda akran zorbalığına uğradığımızda, Ersan koruma güdüsüyle her zaman öne çıkar, hatta aramızdan bazımıza dönüp “koşun, öğretmene haber verin, ben arkadaşları savunurum” derdi. Yani daha çocuk yaştayken bile sevdiklerini var gücüyle müdâfaa eden Ersan’ın, sözkonusu vatan olunca, gözünü kırpmadan hayatını vereceği daha o vakitlerden belliymiş sanki.

O hâlde haydi; bakanın dönüp tekrar bakacağı, görenin dua edeceği, öğrenenin bir daha asla unutmayacağı, kısacası kendisinin yıllar boyu hatırlanacağı bir eser yapılsın ve şehidimiz bir daha unutulmamak üzere hafızalara ve tarihe kazınsın