Yüksek Mahkeme, Vakat Koalisyonu’nun Ena Krasniqi İçin Yaptığı İtirazı Reddetti

Yüksek Mahkeme, Vakat Koalisyonu’nun milletvekili adayı Ena Krasniqi’nin onaylanmamasına ilişkin yaptığı itirazı dayanaksız bularak reddetti. Mahkeme, Seçim Şikâyet ve İtirazlar Paneli’nin (PZAP) bu yöndeki kararını onamış oldu.

Vakat Koalisyonu, PZAP’ın kararının hukuka aykırı olduğunu savunarak Yüksek Mahkeme’ye başvurmuş ve Merkez Seçim Komisyonu’nun (MSK) Ena Krasniqi’yi Ulusal Seçimler için yarışacak aday listesinde onaylanmaya zorlanmasını talep etmişti.

Yüksek Mahkeme, kararının gerekçesinde, bir milletvekili adayının yalnızca anne tarafından etnik kökenine dayanarak garantili kontenjanlara sahip bir topluluğu temsil edemeyeceğini vurguladı. Mahkeme, bu iddianın Kosova Cumhuriyeti’nin anayasal düzeniyle ve toplulukların korunmasına ilişkin uluslararası standartlarla bağdaşmadığını belirtti.

Mahkeme ayrıca, yalnızca aile kökenine dayalı adaylığa izin verilmesinin Kosova Anayasası’nın ruhuna ve Avrupa Konseyi’nin Ulusal Azınlıkların Korunmasına İlişkin Çerçeve Sözleşmesi’ne aykırı olacağını; bunun, pozitif ayrımcılık tedbirlerinin kötüye kullanılmasına ve çoğunluk dışı toplulukların gerçek temsiline zarar verebileceğini kaydetti.

Kararda, böyle bir uygulamanın tehlikeli bir emsal oluşturacağı, etnik aidiyetin korunması gereken anayasal bir kategori olmaktan çıkarılıp geçici bir siyasi araca dönüştürülebileceği uyarısında bulunuldu.

Somut olayda Mahkeme, Ena Krasniqi’nin ilgili toplulukla gerçek bağını ya da bu topluluğun yararına yaptığı sürekli bir katkıyı kanıtlayan herhangi bir somut delil sunmadığını tespit etti.

Yüksek Mahkeme ayrıca, bu kararın adayın Anayasa’nın 45. maddesi kapsamında seçilme hakkını ortadan kaldırmadığını belirtti. Kararla, adayın seçimlere katılması yasaklanmıyor; yalnızca belirli topluluklara ayrılmış özel ve anayasal bir mekanizma çerçevesinde aday olması engelleniyor.

Mahkemeye göre bu durum, ayrımcılık ya da seçme ve seçilme hakkının haksız bir şekilde kısıtlanması anlamına gelmiyor; aksine Anayasa’da çoğunluk dışı topluluklar için öngörülen pozitif ayrımcılık uygulamasının bir sonucu olarak değerlendiriliyor.